-Δεν είμαι της αγάπης, είμαι του έρωτα. Η αγάπη με φοβίζει. Τον έρωτα τον αγαπάω περισσότερο απ' την αγάπη.
-Ποιά είναι αυτή? Δεν γνωρίζω την κυρία.
-Δεν την ξέρεις. Μου την είχαν γνωρίσει παλιά αλλά δεν έχουμε κρατήσει επαφές.
-----
-Είσαι ένα μυστήριο... Δεν μου λες; Πότε θα λυθεί αυτό το μυστήριο;
-Κι αν λυθεί το μυστήριο μετά τι θα υπάρχεί;
-----
Θα ήθελα να μέναμε μαζί σε μια έπαυλη με 37 υπνοδωμάτια. Εσύ κάθε βράδυ να ψάχνεις που κοιμάμαι κι εγώ να μπορώ να σε βλέπω μόνο όταν σε πεθυμήσω.
-----
Ήταν λες και είχες βάλει τοπικό αναισθητικό και έκοβες συνεχώς το χέρι σου
με το μαχαίρι.. δεν ένιωθες τίποτα εκέινη τη στιγμή. Αυτό που ήθελα εγώ ήταν να μην τα νιώσεις ούτε μετά. Ήθελα να σε κάνω να πετάξεις το μαχαίρι αλλά κατέληξα να σε πασαλείβω συνεχώς με αναισθησία. Απλά για να μη νιώσεις.
Θέατρο του Παραλόγου
Πάει κι αυτή η μέρα.. φέρτε μου άλλη.. άλλη.. άλλη.
Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011
Χωρίς. Τίτλο.
Είναι κάποια άτομα, που αν κάνεις βήμα μπροστά και δεν αφήσεις ψίχουλα πίσω σου, θα χάσουν τον δρόμο.
Αν υπήρξε ποτέ χώρος για συγγνώμες, τώρα έχει γεμίσει. Βρες καινούριες λέξεις.
Αν υπήρξε ποτέ χώρος για συγγνώμες, τώρα έχει γεμίσει. Βρες καινούριες λέξεις.
October
-Φωτιά έχεις;
Να αλλάξεις τι; Λες και παρακαλάς τις φλόγες να σε τυλίξουν, κι όσο μπαίνεις μέσα τους αυτές να μη θέλουν να σε θρέψουν.
Περιμένεις μια εξιλέωση και αδειάζεις. Αδειάζεις ελπίζοντας ότι θα έρθει με το κενό.
Ναι, όταν φεύγει κάτι από μέσα μας μένει κενό. Δε ξέρω αμα βγάζεις τη ψυχή σου βέβαια, τι σου μένει. Αν μένει Θεός ή αυτή η σαπίλα που μόνο αν στη ξύσει κάποιος με μαχαίρι θα φύγει.
Κράτα εσύ απ' τη ψυχή σου αυτά που σάπισαν. Τα απομεινάρια μιας ζωής που τουλάχιστον την έχεις ζήσει.
Ανεβαίνεις συνεχώς στη σκηνή για την τελευταία πράξη. Κάνεις κύκλους μέσα σε κύκλους, κύκλους που χαλάνε κύκλους. Ψάχνεις να βρεις ποιός εαυτός σου είσαι και μπερδεύεσαι. Θυμάσαι ανθρώπους να φεύγουν. Θυμάσαι να στέκεσαι μπροστά τους και να φωνάζεις φύγε ενώ μέσα σου ακούς ένα αντίλαλο να φωνάζει έλα. Έσπασε και αυτός ο καθρεύτης. Μη γυρνάς πίσω. Μη γυρνάς απλά για να δεις αν σε κοιτάνε που φεύγεις. Η απώλεια σου είναι μεγαλύτερη απ τη δικιά τους - και το ξέρεις.
Αλλάζει ο καιρός καρδιά μου. Αλλάζει. Γυρνάνε σου κτυπάνε την πόρτα ξαφνικά για ένα καφέ, ένα τσιγάρο, ένα κρασί. Κι εσύ..
Να αλλάξεις τι; Λες και παρακαλάς τις φλόγες να σε τυλίξουν, κι όσο μπαίνεις μέσα τους αυτές να μη θέλουν να σε θρέψουν.
Περιμένεις μια εξιλέωση και αδειάζεις. Αδειάζεις ελπίζοντας ότι θα έρθει με το κενό.
Ναι, όταν φεύγει κάτι από μέσα μας μένει κενό. Δε ξέρω αμα βγάζεις τη ψυχή σου βέβαια, τι σου μένει. Αν μένει Θεός ή αυτή η σαπίλα που μόνο αν στη ξύσει κάποιος με μαχαίρι θα φύγει.
Κράτα εσύ απ' τη ψυχή σου αυτά που σάπισαν. Τα απομεινάρια μιας ζωής που τουλάχιστον την έχεις ζήσει.
Ανεβαίνεις συνεχώς στη σκηνή για την τελευταία πράξη. Κάνεις κύκλους μέσα σε κύκλους, κύκλους που χαλάνε κύκλους. Ψάχνεις να βρεις ποιός εαυτός σου είσαι και μπερδεύεσαι. Θυμάσαι ανθρώπους να φεύγουν. Θυμάσαι να στέκεσαι μπροστά τους και να φωνάζεις φύγε ενώ μέσα σου ακούς ένα αντίλαλο να φωνάζει έλα. Έσπασε και αυτός ο καθρεύτης. Μη γυρνάς πίσω. Μη γυρνάς απλά για να δεις αν σε κοιτάνε που φεύγεις. Η απώλεια σου είναι μεγαλύτερη απ τη δικιά τους - και το ξέρεις.
Αλλάζει ο καιρός καρδιά μου. Αλλάζει. Γυρνάνε σου κτυπάνε την πόρτα ξαφνικά για ένα καφέ, ένα τσιγάρο, ένα κρασί. Κι εσύ..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)